Ideoque fertur neminem aliquando ob haec vel similia
poenae addictum oblato de more elogio revocari iussisse,
quod inexorabiles quoque principes factitarunt. et exitiale
hoc vitium, quod in aliis non numquam intepescit, in illo
aetatis progressu effervescebat, obstinatum eius
propositum accendente adulatorum cohorte.

Quid? qui se etiam nunc subsidiis patrimonii aut amicorum
liberalitate sustentant, hos perire patiemur? An, si qui frui
publico non potuit per hostem, hic tegitur ipsa lege
censoria; quem is frui non sinit, qui est, etiamsi non
appellatur, hostis, huic ferri auxilium non oportet? Retinete
igitur in provincia diutius eum, qui de sociis cum hostibus, de
civibus cum sociis faciat pactiones, qui hoc etiam se pluris
esse quam collegam putet, quod ille vos tristia voltuque
deceperit, ipse numquam se minus quam erat, nequam
esse simularit. Piso autem alio quodam modo gloriatur se
brevi tempore perfecisse, ne Gabinius unus omnium
nequissimus existimaretur.